Explonsief vol. 18

DE ENIGE ECHTE WAARACHTIGE REDEN

De vorige keer kondigde ik aan enkelen van jullie terloops en stiekem, onverwachts en tussen de regels door te zullen onderhouden over de enige wérkelijke, waarachtige, achterliggende reden van onze liefde voor de zwemsport. Helaas werd mijn oprechte interesse zonder uitzondering afgedaan met replieken als "waarom wil je dat weten" en "zeker voor een van die stukjes van je". Affreus, maar ik moest de antwoorden op mijn filosofische getinte vragen blijkbaar elders zoeken. Via hypnose liet ik me onderdompelen in het onderbewustzijn van Plons en uit de sessies die ik onderging, blijkt dat ons verlangen naar water een collectieve oorsprong heeft in de verloren gewaande beschaving van Atlantis. Ja heus. Een en ander blijkt uit onze gezamenlijke exceptionele bevangenheid door de afbeeldingen van de Atlantianen in Dagobert Duck en het Geheim van Atlantis. Dat éne plaatje waarin het groene Atlantiaanse jong tegen zijn vader zegt: 'Kijk vader, ik kan ademhalen onder water!' en waarop vader (met stoere nekvin) de historische woorden spreekt: 'Jongen, je hebt kieuwen ontwikkeld, net als vissen!' Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat dit beeld nog iedere week langs mijn geestesoog schiet wanneer ik snakkend naar lucht door het water ploeter. Ook zijn er mediamieke vingers die wijzen op ons aller bovenmatige verlangen naar spannende zwemvliezen tussen de vingers, zoals Patrick Duffy had in De Man van Atlantis. De gracieuze heupbewegingen waarmee hij eindeloos door het water vlinderde, in zijn gele (!) zwembroek… Het kan allemaal geen toeval zijn.
Mijn interesse was gewekt en een middagje Google-len leerde mij dat uit recentelijk onderzoek naar de grotschilderingen in Lascaux blijkt dat de berenjagers in midden Frankrijk al beschikten over een Centre du Lac om in te free stylen. En dat de typische slijtage aan de versteende botten van de Cro Magnon Mens er voor vrijwel 100% op duiden dat onze voorouders er al een primitieve soort rugslag op nahielden. Ook stuitte ik op een geheim communiqué van de KNZB, notabene, waarin wordt bevestigd dat de eerste wedstrijd 100 meter wisselslag ongeveer 10.000 jaar geleden heeft plaatsgevonden in het gebied waar de Eufraat en de Tigris samenkomen.
Zwemmen is klaarblijkelijk zó verankerd in ons hele wezen, ons hele zijn, dat ik jullie wrevel tijdens mijn interviewsessies eigenlijk wel kan begrijpen. Immers, iets dat zó dichtbij staat, zo vanzelfsprekend is, behoeft geen nadere toelichting. Want dát zijn de momenten dat woorden tekort schieten. En 'onderhuids' is het plekje dat het meeste zeer doet wanneer het licht beroerd wordt en vaak erger jeukt dan verdragen kan worden.
Kortom, het zij u allen vergeven; zwem maar lekker door en denk er niet langer over na…!

De volgende keer in Hildertschildert… Tsja, kómt er wel een volgende keer? Tijd is een relatief begrip. Prinses Màxima zou zeggen: "Als het ons gegund is…" Welnu, daar sluit ik graag bij aan en ik mijmer nog even door over al het mogelijke dat het leven ons biedt, alle richtingen die we kunnen inslaan, of kunnen overslaan, dat ook. Proost!