Explonsief vol. 2

TAKKE-TAKKE-TOM!

Sport betekent niet altijd lijden, zelfs niet als je de dertig gepasseerd bent en je het alléén doet tegen de zwembandjes. Plons bewijst dat iedere week met het verrassende vrijdagavondarrangement: eerst wordt er fijn gezwommen in de Blinkerd, waar het water altijd een aangename kuurtemperatuur heeft. Na gezellige douche- en aankleedsessies biedt de kantine verstrooiing: onder het genot van een drankje kan men zich overgeven aan kaartspelen, levendige muziek of de nieuwe barman: de enige echte Coca Cola Light Break Man binnen de reikwijdte van onze vereniging. Een spannende auto- of fietsrit door het duister naar Shoarmaboer of Pizzaspecialist volgt en met een volle buik begeeft men zich ten slotte naar de bruisende bruine gezelligheid die de Landman heet. Zo passeren alle ingrediënten voor een heerlijk avondje-uit de revue. Gezellig!
Alhoewel? Dit vaste vrijdagavondstramien vertoont zo nu en dan sleetse plekken. Sommige leden willen nog wel eens voorstellen een ander restaurant te bezoeken, maar dat zijn zeldzame initiatieven en ook die ene mixavond per kwartaal biedt helaas niet veel soelaas. Zo ook 26 maart jongstleden, toen ik me na het mixschoonspringen zat te vervelen in de Bengel waar het mixavondeten weer lang op zich liet wachten. Het viel me op hoe oppervlakkig de mixgesprekken waren: louter zwemtoernooien en mannen gingen over tafel… Tijd voor wat afleiding, dacht ik dus! Ik trok mijn schoenen uit, zette ze pontificaal voor me neer op tafel en nodigde iedereen uit hetzelfde te doen. Altijd wel in voor een verzetje, doken de jongens meteen enthousiast naar onderen. De regels van het hilarische spelletje dat we vervolgens speelden, zijn als volgt:

Iedereen pakt zijn schoenen bij de hiel en slaat er ritmisch mee op tafel, terwijl in spreekkoor wordt geroepen: Takke-Takke-Tom! Takke-Tom! Takke-Takke-Tom! Het is daarbij de bedoeling dat de schoenen de tafel raken bij de t-klank van elk woord. Geen ongecontroleerd gehengst dus. Vervolgens zetten we bij iedere Tom onze rechterschoen neer bij onze rechterbuurman. Tegelijkertijd ontvangen we aan de linkerkant zélf een nieuwe schoen; van onze linkerbuurman. Met dit nieuwe - gemengde - paar gaan we verder. Zo schuiven de schoenen door en door.

We voerden het ritme langzaam op… Hilariteit alom! Schoenen-botsingen overal waar we kijken konden! En toen we ons eigen paar schoenen terug hadden, stopten we niet - we gingen dóór! We konden er geen genoeg van krijgen! Menig keer tuimelden we over elkaar heen van het lachen en huilden we dikke tranen van plezier. En toen het eten uiteindelijk kwam, zat al gauw de kabeljauw met garnalen in dillesaus werkelijk óveral.

Het werd een mixavond om nooit te vergeten en nog tot diep in de nacht mocht ik van de recreatiecommissie complimenten ontvangen voor mijn speelse initiatief waarmee ik de avond redde. Voor herhaling vatbaar!

Op veler verzoek vertel ik de volgende keer in HILDERTSCHILDERT hoe ik als kleine wereldreiziger ontdekte dat ik op mannen viel en hoe ik daar in het dagelijkse volwassen leven mee omga. Ik kijk er nu al naar uit!