Explonsief vol. 13

ON LINE DE WINTER DOOR

Dat was me weer een zomer van jewelste. Kwam er dan nooit een einde aan? Lagen we niet allemaal weer dagenlang te bakken op het strand en deden we niet weer loom helemaal niets? Lieten we ons niet weer door het weer verleiden tot nuftige dingen als picknicks, strand- en tuinfeestjes, al dan in combinatie met elkaar? Draaide de barbecue niet weer overuren? Lagen we niet weer uren samen te ravotten in zee? Hebben we die beach volleybal niet weer helemaal lek geslagen? Zongen we niet weer nachtenlang zachte hippiehitjes bij het kampvuur? ­­­­­­Children of an endless summer, dat waren we. We konden er weer geen genoeg van krijgen, het was weer een heerlijke tijd! En ondertussen stond de computer eenzaam te verstoffen op het zolderkamertje en onze chatvriendjes moesten maar weer even hun eigen virtuele vertier zoeken, elders in hun eigen leven. Met weemoed kijken we terug op de afgelopen maanden waarin we weer even het gevoel hadden écht te léven. Een tijd vol dingen die het leven weer zo waardevol maken: zonnige terrasjes, leuke obers, enzovoorts. Sommigen van jullie willen het zwoele zomerse leventje nog niet opgeven en struinen nog dagelijks wanhopig de stranden af naar zielsverwanten, maar helaas, de harde boodschap luidt: de bodem van de fles rosé is in zicht en de voorraad ervan kan – hup – de kelder in om te overwinteren. Het is weer tijd voor diepdonkerpurp're rosso en ander soortgelijk warm nat. Bruine saus! Hacheevlees! Stoofpotten! Niks geen zomerse licht gebraden kipspiesjes met courgetteplakjes meer, limoenvinaigrette en maaltijdsalades met croutons, maar enkel zuur- en rodekool, pekelvlees en worst.
Na zo'n lange hete zomer (ach! puf! nou!) is de herfst het perfecte moment om het dagelijkse leven weer op te pakken. We zijn alweer aardig op weg in het jaar: over een paar weken is het weer wintertijd en kunnen we weer avondenlang gezellig samen scrabbelen en aan de glühwein gaan. Dit is de tijd van het jaar dat we ons weer bedenken hoe we de winter moeten door komen. Sommigen van jullie geven zich over aan taal-, kook- en bowlinglessen, of aan creatieve workshops zoals be our own Otazu en West-Sumatraans batikken. Anderen vullen hun vrije weekends met museabezoek en wijnproeverijen. Ook populair zijn de club- en country fairs, niet te vergeten de hondenjacht en het verenigings- en sportleven: gezien de overvolle wedstrijdkalender van Plons zouden we een permanent overwinteringsbivak kunnen opslaan in het zwembad. (Daar halen we toch nog weer een beetje het zomergevoel mee naar binnen. Misschien een idee?)

Wat mij in diepe mate verheugt, is de toegenomen mondiale belangstelling voor mijn favoriete tijdverdrijf: schrijven. Hoezee! Ikzelf schrijf al jaren op louterende wijze de winter van me af. Ik creëer mijn eigen vrije tijd door iedere ochtend een uur eerder op te staan om te werken aan zomerse romans, zonnige novelles, korte verhalen over de lente en columns zoals deze. Hoe meer je de zomer visualiseert, hoe warmer je het vanzelf krijgt. Je voelt je de helft minder eenzaam! Een nieuwe trend in schrijfland is het weblog. Voor de digibeten: dat is een virtueel dagboek op internet. Vroeger hadden we enkel een klein dik boekje met een priegelig slotje en Holly Hobby op de omslag waarin we onze zielenroerselen toevertrouwden en dat we angstvallig moesten verstoppen voor de bemoeizieke ogen van onze oudere broers en zussen. Tegenwoordig pent de i-generation enkel van zich af op het Word Wide Web. De hele wereld moet op de hoogte gesteld worden van intieme details en alles graag gelardeerd met gedetailleerde, nietsverhullende fotoverslagen. Ik juich het van harte toe! Want ook ik zag tegen de winter op. Ook ik vroeg me af hoe ik dit jaar weer een nieuwe wending aan mijn leven moest geven. Dus ben ikzelf ook een weblog begonnen. En ik moet zeggen: het werkt verslavend. Ik kom de winter er wel mee door! Er gaat een intrigerende kracht uit van de knop "Publish" onderaan iedere post die ik schrijf. Publish! Publish! Publish! - mijn droom komt uit! De wereld ligt aan mijn voeten.

Dus, voor iedereen die een kijkje wil nemen at the mad teaparty van jullie geliefde columnist: neem een duik in http://www.hildertschildert.blogspot.com/. Daar opereer ik onder een gloednieuwe nickname en ben ik een man van weinig woorden. Ik laat beelden spreken. Klik maar wat rond en laat je aangenaam verassen door de veelheid en diepgang ervan. "Maar Hildert", vragen jullie dan, "wat kunnen we verwachten? Wordt er om mijn credit card nummer gevraagd? Levert het mij geen spam op, of ongevraagde pop-ups? Haal ik er geen Adware of virussen mee binnen?" En dan zeg ik: welnee! Wees niet bang, het is absoluut safe to blog. Enjoy! Alleen chatten, dat doen we niet op een blog. Het is de bedoeling dat je commentaar levert op de posts. Be my guest. En via de links, rechts op het scherm, kun je dan ook surfen naar mijn group: , alwaar een selectie van mijn pennenvruchten, inclusief ALLE eerder verschenen Hildertschildert-stukjes uit de Explonsief. EXPLUSIEF - SPECIAAL VOOR JULLIE! (Hiervoor moet je je wel eerst even aanmelden, maar daarvoor kan je een nickname gebruiken, dus geneer je niet: ik zal niet verder vertellen dat je er geweest bent.)
Ik heb toch altijd al een hekel aan scrabbelen gehad: dat gepruts met die letterblokjes is niets voor mij. Ik ga liever gezellie iedere avond op zolder achter de computer te zitten om mijn hart te luchten aan de wereld. Ik sta met liefde TWEE uur eerder op om alle sites, columns, romans, novelles en korte verhalen bij te houden. En vriendlief vind het allemaal prima: die vraagt me al via een comment op een van mijn posts of ik zo dadelijk kom eten, beneden. We're soo digital…

De volgende keer in HILDERTSCHILDERT het grote zwemslagen handboek: vooral handig en interessant voor de beginnende Plonser. Ik kijk er nu al naar uit!

Hildertschildert nu ook on line: http://www.hilderschildert.blogspot.com/