Explonsief vol. 10

TOPSPORT

De grens tussen sport en topsport is soms zó onduidelijk. Oppassen geblazen dus, want topsport is ongezond; dat weet iedereen. Topsport leidt tot waanzin. Het menselijk lichaam is niet gemaakt om topsport te bedrijven. Trainingsweekenden zijn dan ook risky business en ik probeer me er verre van te houden. Voor mij is er maar één topsport en dat is wintersport. Dat er in The Sound of Music geen skiscène zit! Maria von Trapp was zeker geen sportmens? Ik heb er wat andere (meer enthousiasmerende) namen voor bedacht: sneeuwrecreatie. Winterpleijzier. Glijfestijn. Bergpret. Maar let op: ook in de bergen ligt de verschrikking die fanatisme heet op de loer en voor je het weet, suis je een zwarte wedstrijdbaan af die iedere nacht met zout water extra ijzig gemaakt wordt en die achteraf op de skiplattegrond de naam Oh God of Mother's Nightmare blijkt te dragen. Waanzin, ik bedoel maar. Een weekje naar de bergen is op het randje wat een mens lichamelijk aankan: de opgave is om de week op comfortabele wijze te verdelen in eten, drinken en ouwehoeren en daartussen de tijd te vinden om jezelf op plankjes de berg af te laten glijden. Laat mij jullie een dag uit mijn meest recente trainingsweek schetsen.

Terwijl het zonnetje naar boven klimt en ademloze vergezichten tevoorschijn tovert, ontbijt ik in alle rust in de Club Med Village. Daarna bereid ik met velerlei smeerseltjes mijn tere huid voor op de snijdende kou. Ook een drupje waterstofperoxide doet het goed op grote hoogten: blonde lokken liggen in het verschiet met al die zonneschijn! De megagondel hijst me vervolgens met acht meter per seconde naar boven. Wat een geweldig vervoersmiddel is dat! Als we in Nederland gondelbanen aanleggen in plaats van HSL, Betuwelijn of snelwegen, zijn alle mobiliteitsproblemen opgelost. Boven aangekomen, ontvouwt zich een scala aan mogelijkheden: neem ik de pittoreske bosroute richting het dal voor een warme versnapering in Hotel Edelweiss of bega ik een brede blauwe piste naar Heidi's Hütte om aldaar tussen leuke snowboardjongens te zitten? Scrupules, scrupules - skiën draait om keuzes maken (en om het enigma te ontrafelen wie van de wandelende tosti's van de bediening Heidi is, dat ook.)

Na de pauze moet ik me in de stoeltjeslift op weg naar boven opnieuw afvragen: waarheen leidt de weg? Wordt het een braadworst bij Simons Stübe of terug naar het Clubdorp voor een warme driegangenlunch met zes soorten pasta's (all inclusive)? Het leven is zwaar! En tijdens de lunch zit ik vol zorgen over de voortgang van mijn prestaties: is mijn haar al blond genoeg? Anders moet ik 's middags de zuidzijde van de berg nemen, voor extra zonminuten. Het wordt een kort tochtje, want om vier uur sluiten de skiliften en is de sportdag ten einde. De dubbele douche in standaardkamer type Lido lonkt, alsmede bier en kaasfondue.

Kortom; ik zie er ieder jaar weer als een berg tegenop en tijdens die lichte flauwtes in de skilift die ik ondervang met meegebrachte mueslirepen, kan ik soms zó intens verlangen naar het Plons trainingsweekend; dat ontspannende, rustgevende, energetische spa-relaxweekend…

De volgende keer in HILDERTSCHILDERT ga ik het hebben over vrouwen en techniek. Ik kijk er nu al naar uit… [Yodeli!]